Als dit het Wilde Westen is, ...

maandag 23 april 2012 08:33

... zijn die cowboys zo slecht nog niet.

Hoe langer ik in Lombok woon, hoe ongeloofwaardiger ik de westerns vind. Ja, dat cowboys stoere mannen zijn die alles voor hun families doen, dat geloof ik nog wel. Maar dat gepiefpafpoef tussen cowboys en Indianen of tussen cowboys onderling … zo is het Wilde Westen helemaal niet. En dan die muziek van Ennio Morricone, die hoor je hier ook niet. Wel wat klassiek. Of een simpel hoempapadeuntje. Het meezingen van jonge ouders. Of het gekwebbel van een uitgelaten baby. Ja, dat is het Wilde Westen.
Het Wilde Westen van Utrecht West.

Een paar jaar geleden vond ik al dat het Wilde Westen in dit deel van Utrecht te vinden was. Maar dan op het Westplein. Het was (en is) een puinhoop daar, met die voetgangers, fietsers, brommers, auto's, trams en bussen. Regels lijken niet meer te gelden daar. Iedereen doet maar wat. Maar dat moet ook wel om vooruit te komen. Al wordt het wel een ongeregeld zooitje zo. Als in een western.
Maar nu weet ik dat het Westplein niet het Wilde Westen is. Daarvoor moet je eerst de Kanaalstraat afgaan, de Laan van Nieuw Guinea op, om vervolgens rechts de Groeneweg in te slaan.

De eerste keer dat ik van het cultureel centrum Het Wilde Westen hoorde, deed ik een beetje lacherig over de naam. O ja, ik vond die naam voor zo'n centrum in Utrecht West leuk gevonden, maar had ook allerlei associaties. Vooral met de westerns in mijn achterhoofd. Een hoog piefpafpoefgehalte hadden de cursussen daar vast, vermoedde ik. Ofwel cursussen voor echte mannen. Met getekende koppen. Die veel strijd leveren. En noeste arbeid verrichten.

Nou, dat laatste klopt wel, weet ik nu. Inmiddels heb ik er al een paar cursussen opzitten, ben ik (samen met het Lombokkertje) aan mijn derde cursus bezig en heb ik me al ingeschreven voor de vierde cursus. De eerste twee cursussen waren 'Theatersport voor beginners' en 'Theatersport voor beginners' (er was nog geen vervolgcursus). En ja, daar werd noeste arbeid geleverd. Drie uur lang moesten de cursisten alles geven. Op allerlei gebied. Dan moesten we weer hautain doen, dan weer verlegen. Daarna afwisselend hypervrolijk en diepbedroefd. Of dood en springlevend. En binnen een minuut moesten we ons ook inleven in een zakenman, brugpieperdocent en medewerker van een fietsenstalling. Allemaal in een moordend tempo.

Nee, het was niet even rustig bijkomen van een drukke werkdag. Dit was echt iets voor stoere mannen en vrouwen met een missie. Dit was dan ook niet iedereen gegeven, bleek vooral bij de eerste cursus Theatersport. Al snel vielen er aardig wat deelnemers af.  Zo bleven alleen de die-hards over, die nietsontziend op hun doel afgingen: goed improviseren op ieder thema dat de docente opgaf.

Dat nietsontziend vind ik echt iets wat bij cowboys  hoort. Zonder dat het ten koste gaat van zijn familie. Want ja, een beetje cowboy beschermt zijn vrouw en kinderen. En doet er alles voor. Zoals op muziekles gaan. Zelfs als zijn kindje nog geen jaar oud is.  Alles om zijn baby in contact te laten komen met andere baby's, en vooral met muziek. Zodat hij er later nog meer van gaat genieten.

Ja, die vaders en moeders die in het Wilde Westen met hun kindje 'Muziek op schoot' volgen, zijn dus eigenlijk ook cowboys. Wat dat betreft past de naam 'Het Wilde Westen' eigenlijk wel goed. Alleen moet dit 'wilde' niet gezien worden als 'ruw', maar meer als 'ergens helemaal voor gaan'. En ja, daarbij kan het wel eens mis gaan. Zoals een theatersporter die met zijn improvisatie een flater slaat. Of een baby die gaat huilen. Maar een cowboy doet daar niet moeilijk over. Hij neemt het zoals het is, en gaat gewoon door. Van zijn verblijf in Het Wilde Westen wil hij per se een succes maken. Samen met de andere cowboys, die net als hij iets willen leren, maar vooral willen genieten. 
Ja, in dit Wilde Westen zijn de cowboys zo slecht nog niet.

- Joost Mangnus