Serie ´De andere bruggen willen ook een boek´ - deel 1
De ‘echt wel een brug’-brug
Als de Abel Tasmanbrug en de J.P. Coenbrug broers zijn, zijn de andere bruggen van Lombok neefjes.
Jaloerse neefjes.
Want ze begrijpen het niet. Waarom is er alleen over deze twee bruggen een boek verschenen? Waarom worden ze in ‘Over bruggen’ van fotograaf Martin van Thiel niet eens genoemd? Want deze zes andere bruggen zijn toch ook belangrijk voor de wijk.
En mooi.
Vinden ze zelf althans.
De brug die eigenlijk geen brug is, begint.
De ‘Damstraatbrug’
“Nee, officieel ben ik geen brug, maar ben ik een verlengde van de Damstraat. Maar het water van de Leidsche Rijn gaat toch echt onder me door.
Dus ben ik echt wel een brug.
Toch?
En ook nog een belangrijke brug.
Wat zou de Kanaalstraat immers zijn zonder mijn aanwezigheid? Waar zouden de toeristen dan naar toe moeten? En de koopjesjagers? De bevoorraders?
Nou?
Ik geef toe, als brug ben ik moeders mooiste niet, maar daar kan ik zelf niets aan doen.
Ik ben ook maar gemaakt.
Maar er staat wel een heel mooi beeld vlak voor me, aan de linkerkant. Als je ten minste van het Westplein komt.
Je weet wel, dat communistisch tafereeltje.
Met dat kindje en die man die een wiel omhoog houdt. Ik heb geen idee wat die twee aan het doen zijn.
Maar het ziet er wel ferm uit.
Fraai ook.
Al vind ik het mooiste van mij toch wel het uitzicht op de Leidsche Rijn. En dan op de bruggen. Je ziet niet alleen de J.P. Coen en de Abel Tasman, maar ook de ophaalbrug op de Kanaalweg. Het is een van de mooiste uitzichten van Utrecht.
Alleen daarom had ik al een vermelding verdiend in het boek van die fotograaf.
Maar nee hoor. Hoewel hij al duizenden keren over me heen is gelopen – ik kan zijn voetzolen niet meer voelen – kom ik in zijn boek niet voor.
Maar goed, een vermelding alleen zou ook mager zijn geweest.
Eigenlijk verdien ik een eigen boek.
Door mijn functie in de wijk.
Door het uitzicht.
‘Over dé brug’.
Dat zou een gepaste titel zijn.”
Joost|5-7-10 | omhoog
|
|
